Bangon Pinoy!

Ito ay isang slogan ng isang party list kundi ako nagkakamali. Hihiramin ko lang upang magsilbing inspirasyon naman sa makatotohanang paraan.

Sa tuwing ako ay manonood ng balita, para bang ako ay napapraning na (paranoid) gawa ba ng mula noong huling quarter ng nakaraang taon ay puro tanggalan na sa trabaho ang ibinabalita. Nakakaalarma sa isang punto na ang dating sulingan ng ating mga kababayang walang trabaho dito ay ang pagpunta sa ibang bansa, pero hindi ba’t pati sila ngayon ay di na din pinaligtas ng krisis pang-ekonomiya ng buong mundo. Di pa man nababawi ang perang ginastos at di pa natutubos ang pagkakasangla ng bukiring nagamit sa pag-alis ay eto at pauwi na sila. Ang iba pa nga ay di na nagawang sumahod at ilang buwang ginawang alipin na di sinasahuran.

iwsMahigit sa 20 taon din akong nagtrabaho sa pabrika, 3 kompanya na sa 2 ay tumagal ng mahigit sa 10 taon. Ang pagkakaalis ko sa una ay gawa ng krisis sa ‘Liberalisasyon’ kung saan nagdagsaan ang mga murang imported na tela at pinatay ang lokal na industriya. Sa huli naman ay ibinunga na lang ng pagkabagot. Ang IWS ay isa kundi man pinakamalaking kumpanyang dayuhan sa buong Central Luzon, ito ay makikita sa Luisita Industrial Park na ‘pag-aari’ ng mga Cojuangco. Noong bago ako umalis 2 taon na ang nakakaraan, ay larawan pa ito ng isang matikas at matatag na kumpanya. Mga wiring harness ng iba’t -ibang sasakyan ang produkto dito. Nasa 7 libo na ang manggagawa dun ng panahong iyon at halos kalahati ay mga kontraktuwal.

Ngayon ay hindi na maganda ang kundisyon dito, ang direktang pamumuno na ng mga hapon at hagupit ng krisis ay nagtulong upang ito ay halos malugmok. Me mga panahong 2 hanggang 3 araw na trabaho na lang ang naibibigay sa kanila maliban pa sa madalas na schedule leave ng 1 o 2 linggo.

Sa iba kung susuriin ay di praktikal ang ginawa ko, bakit nga ba at mataas na din ang sahod ko nun (wag lang titingnan ang neto), ngunit para sa mga taong ang mahalaga ay kasiyahan ng loob sa bawat ginagawa, alam kong naiintindihan ninyo ako. Ayokong abutin ng uugod-ugod na nakikipagpingkian pa din ng lakas sa mga bata. Ang trabaho doon ay puro manual kaya madami sa mga manggagawa ay me mga sakit na sa batang edad sa sobrang pagod.

At ang sabi sa akin ng mga dating kasamahan ay mapalad daw akong nauna na sa kanila dahil naiakma ko na ang buhay na wala ang IWS. Sila ngayon ay hirap humanap ng sideline dahil anumang oras ay maaaari silang ipatawag kapag may gawa. At totoo naman, higit akong mapalad sa kanila

Marahil ay itatanong ninyo ano ang aking naging fallback? Hindi ako nakatungtong ng kolehiyo, bago ako umalis sa IWS ay nag-aral ako ng Medical Transriptionist sa pag-aakalang ito ang magbibigay daan upang ako ay magkatrabaho sa bahay lang (homebase) iyan kasi ang pangako ng kursong iyon at kaming lahat ay naganyak. Napasok naman ako bilang MT sa isang pribadong doktor, ngunit 5 buwan lang ang aking itinagal dahil sa di magandang mood ng aking boss. Inenjoy ko muna ang sarili ko sa isang panahon ng pakikipag-chat at kung anu-ano lang na maaaring gawin sa internet. Hanggang isang araw ay nagkrus ang landas namin ni Lhony dahil sa isang seminar para sa homebase call center job. Natapos namin pareho ang online na orientation ngunit di namin itinuloy. Si Lhony ang nag-introduce sa akin ng oDesk, isang kumpanya ng online outsourcing at isa sa pinakamalaki sa buong mundo. Ipinasa ko ang mga kailangang exam at pagkatapos ng 2 linggo ay me kumuha na sa akin bilang quiz writer. Wala akong ideya sa ganitong trabaho, ni wala sa hinagap kong ang pagsusulat ang aking magiging hanapbuhay, ngunit dahil desidido, ako ang naging pinakamasugid na quizwriter sa boredquiz.com.

Ngunit kahit ito ay hinagupit din ng krisis, nagsimulang malimitahan ang mga ginagawa naming topic at ibinaba ang aking dating bayad. Walang magawa kundi kagatin pa din kesa wala. Dito ko nakilala si Tuesday na siya namang nag-introduce sa bestjobsph.com at dun ako nakita ng aking bagong boss.

Ano ang punto ko dito? alam ko na madaming nakatapos ang di makakita ng trabaho o ayaw sa trabahong iniaalok sa kanila. Pero sa krisis ngayon, ang outsourcing ang isa sa maaaring fallback. Huwag nating sabihing di natin linya ang pagsusulat, higit kaninuman, ang mga Pilipino pa din ang higit na me kakayahang gumawa nito kaysa sa ibang kanugnog nating bansa. Huwag nating sayangin ang pagkakataong maaari tayong kumita sa comfort ng ating bahay lang.

tatalakayin ko sa mga susunod na blog ang tungkol sa homebase job. Ayoko lang mabagot kayo sa haba ng kwento ko.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s