Araw ng Kababaihan

Muling pagbabahagi…..

women3

women1Hummmm dati kapag ganitong panahon ay kuntodo na ang paghahanda namin ng aking mga kasama sa kumite ng kababaihan para sa nalalapit na “Araw ng kababaihan” o International Women’s Day. Nag-iisip na kami ng mga pautot na maitatagos sa halos 3000 naming miyembro ng unyon. Nandiyan yung design na parang duster o kaya yung women symbol na bilog at me krus, kung saan ay may nakalagay na “Mabuhay ang Araw ng Kababaihan” Marso 8. At isang kulay lang ang aming ginagamit, ang kulay lila o violet na siyang kulay ng kababaihan. (hindi ko na ikukwento kung bakit lila ang kulay hehe medyo sensored e) Ilang taon ding umikot ang buhay ko sa ganoon maliban pa sa pagbibigay ng mga women orientation.

women2Pero ngayon ay isang babaunin ko na lang na alaala ang lahat. Kasabay ng pagreretired ko (early po at di optional hehe) ay kasama na din nitong isinuko ang pagsasaalang alang sa kumite ng kababaihang siya kong hawak noon sa aming unyon.

Madaming kalakip na nakakatuwa at higit sa lahat ay makasunog batok na karanasan ang bawat pagdiriwang namin sa araw na ito. Kung wala kami sa salakot sa Angeles ay nasa sentro kami mismo ng Angeles. At kung malawakan ang rali ay tiyak nasa Mendiola kami kahanay sina Liza Maza.

May masarap na alaala ako sa aleng iyon e, isang alaalang siyang nagpataas ng moral sa akin. Hindi pa siya kongresista nun, siya pa ang Secretary General ng Gabriela at naimbitahan kami sa isang seminar sa isang unibersidad sa QC. Kumbakit kapag naroroon ako sa ganoong pagtitipon, hindi uubrang di ako magsalita at maglahad ng kalagayan ng kababaihan sa aming lalawigan. Ang topic (tandang tanda ko pa) ay malawakang kontraktwalisasyon. Bawat isang representative ay binigyan ng pagkakataong maglahad ng kaugnay na kalagayan. E sa dami ng mga nauna sa akin halos lahat ay nasabi na yata.

women4Pakwela ng konti, hindi ko namamalayang lumalalim na pala ang aking reporting at natutumbok na nito ang maseselang isyung me kaugnayan sa topic. Nagulat na lang ako ng matapos akong magsalita ay isang malakas na palakpak ang aking narinig at binigyan ako ng standing ovation ng mga naroon sa pangunguna ni Ka Lisa. Ang sabi niya ‘Akala ko ba wala ka ng masasabi” sabay lapit at kamay ng mahigpit sa akin.

Wow! sarap ng pakiramdam. Iyon ang iilang pagkakataong mararamdaman mong tama ang iyong mga ginawa. Saan man kami magkasalubong nina Ka Lisa, kahit ngayong di na ako bahagi ng organisasyon ay nararamdaman ko pa din ang init ng kanyang pagbati.

women5Kilala ang aming komite noon, di lang sa central luzon kundi maging sa National. Walang rali na di kami nagtatanghal, aktibo ang lahat ng aking miyembro sa pangangalaga ko. Nasubukan ko maging singer, skit writer, direktor at tagatanghal ng panahong iyon. Malalim ang pagpapahalaga ko sa kababaihan, hindi lang dahil kabilang ako dito, kundi sa maraming mga karahasang buhay na dinaranas ng kababaihan sa buong mundo. Ang opresyon, incest, karahasang sexual, diskriminasyon ay ilan lamang sa mga ito.

Nawala man ako sa organisasyon, di man ako kabilang na sa mga rali, ang tinitiyak ko lang, hindi kailanman mapapagpag ng pananahimik ko ngayon ang lalim ng pagyakap sa simulaing inilaan ko sa kababaihan.

Mabuhay ang Araw ng Kababaihan, Mabuhay ang kababaihan. BOW!

Di Pala Ako Makatang Pulpol

Saranggola Blog Award 2015

Makatang pulpol o makatang sampay-bakod, iyan ang mga katagang maririnig mo sa mga sinaunang matatanda kapag sila ay nakakarinig ng mga bumibigkas ng tula na sa kanilang palagay ay hindi pa papasa sa kanilang panlasa.

Hindi ko naman naisip na ganito ako noon kasi may mga tula na din akong nalimbag sa Liwayway ng aking kabataan (aray!) at iyon ang mga unang-unang achievement ko kung pagtula ang pagbabatayan. Nang ako’y magtrabaho sa isang malaking pabrika dito sa Luzon ay naging regular naman akong tagapasupply ng tula sa aming quarterly livewires.

Hanggang naging aktibo ako sa pakikibaka at ang naging tema ng aking mga tula ay yung mga hindi na pangkaraniwan, na ultimong love story na nga lang e me “anubayan” twist pa. Ito ang isa sa aking outlet na di ko na mailalayo sa aking katawan at alam kong patuloy ko pang gagawin.

Hanggang dumating ang isang ironic na bahagi ng buhay ko…dahil sa operasyon ay nawala ang aking tinig (na sana ay pansamantala lang) at sa aking pagpapagaling ay lumahok ako sa isang patimpalak para sa mga bloggers na mahilig sa literatura…at siyempre tula pa din ang aking ibinahagi.

Na sa panahon ng aking pananahimik ay humihiyaw ako na pakinggan…panulat ang aking ginawang sandata para sa di maibulalas na nilalaman ng aking diwa…at ang hiyaw ko ay pinakinggan, nakamit ko ang pangalawang karangalan para sa kategoryang ito.

Nais ko pang basahin ang sarili kong tula…nais ko pang tinig ko mismo ang marinig at kundi man ito mangyari pa…maaari bang pakinggan ninyo pa rin ang aking panulat?

Kung Ang Pag-ibig Ay Hindi Pa Sapat

Ang tulang ito ay nailathala sa Livewires na siyang quarterly magazine ng kumpanyang dati kong pinagtrabahuhan. Para sa siping Enero-Marso 1995. Bahagi pa din ng “pag-iimortal” ng aking mga katha.

Pasok kasi sa Pebrero “Buwan ng mga Puso” ika nga kaya eto ang isang tula ng Pag-ibig…

 

Kung Ang Pag-ibig Ay Hindi Pa Sapat

Nanalig ako na tayo ay iisa

Sa lahi, sa prinsipyo

Sa dugo, sa tibok ng puso

Kaya iniluhog mo ay hindi binigo.

Hindi lingid sa akin ang sinasabi nila

Hindi raw tayo bagay na maging magkasama

Sa tingin ng lipunan kita ay magkaiba

(ngunit ano nga bang panuntunan meron sila?)

Ginawa nating ang landas ay mahawan

Sa tamis ng iyong salita ako’y nanghawakan

Tanging puso lang ang aking pinairal

Diyos na ang bahala sa ating pagmamahalan.

Bakit siphayo pa ang aking nakamtan?

Nang minsang matulog na ika’y kapisan

Ngunit ng magising sa kinabukasan

Isa ka na lang bahagi ng aking nakaraan.

Ano ang nangyari sa ating damdamin

Sa wagas na sumpaang sa aki’y itinanim

Dahil ba sa ang kulay ng dugo ko ay pula

At ang sa iyo ay bughaw naman pala?

Paano pa ang susunod na salinlahi

Kung sa lipunan natin ay may pagtatangi?