Enjoy the Journey

Sinasabi na nga ba e, hindi ko mahanapan ng tagalog ang enjoy kaya ayan english tuloy pamagat.

Naalala ko lang yung pag-akyat ko sa Pinatubo. Na kundi ako nahirapan sa mabilis na paglakad siguro ay mas naenjoy ko ang pagpunta dun. Kumbakit naman si manong na tour guide namin aba e parang me humahabol na delubyo sa likuran. Ilang beses na kong nakiusap na huminto o maghinay-hinay sa paglakad kasi hagok na kami sa pagod pero di nakinig. Nakaset lang ung isip niya na makarating at maihatid kami sa tuktok at di inisip na di kami kasing sanay niya.

Ang main goal doon ay totoo namang maakyat yung tuktok ng Pinatubo. Pero bakit nang naroon na ako ay parang di ko na maappreciate? Simple lang siguro, kasi di ako nag-enjoy sa pagmamadaling makapunta sa goal. Ni di nga kami halos makapag papicture puro stolen lang kasi maiiwanan kami ni manong.

Ano ang bottom line doon? Ihalimbawa natin iyon sa pag-abot ng ating pangarap, makapagpundar ng kabuhayan at maging maayos ang dulo ng buhay o retirement natin. Subsob kalabaw tayo para madaling maabot iyon. Iyon ang tinatawag na “deferrers” mga nagsesave sa katandaan at pagdating sa dulo ay malalaman nilang di sila masaya. Don’t get me wrong here, di ko sinasabing wag kayong mag-ipon, kundi sa halip na tingnan ang isang dulong retirement (na kapag minamalas malas at bigla tayong kunin ni “BOSS” ay iba lang ang makikinabang) ay bakit hindi gawing mga serye na maliliit na retirement upang maenjoy ang pagdaloy ng buhay.

Huwag tayong masyadong paalipin sa trabaho o commitment na halos di na natin kilala ang sarili. Bukod sa nakakapraning yun ay nakakabaliw din hehe. Naroon ang ating goal di nawawala pero di ba mas maganda na habang inaabot natin yun ay naeenjoy natin ang biyahe ng buhay? Hinto sandali at magrelax sa isang bakasyon. Mga serye ng maliliit na bakasyon. Hindi naman kasi ang goal natin ang laging mahalaga e. Kundi kung paano natin maenjoy yung journey ng buhay habang inaabot yung goal na iyon. Makikita niyo na magiging magaan lahat.

Nasasabi ko ito kasi wala itong pinagkaiba sa naging adventure namin sa Pinatubo. Siguro kung naging relax lang kami at di nagmadali sa pag- akyat sa tuktok, nakapagpapicture ng maayos, napaghuntahanan ang ganda ng dinaanan, hindi siguro magiging parang parusa sa akin particular ang nangyari. Hindi siguro ako makakaramdam ng sagad na pagod at maaplita ng husto ang aking tuhod. Siguro ay napakasarap lalo ng pakiramdam sa pag-abot sa tuktok ng aking “goal”.

Kanina, muli ay tinanong ako ng aking kaibigang Juliet kung okay pa sa aking sumama sa pag-akyat sa Pinatubo. Sabi ko ay okay lang pero pede ba akong isabay sa mga elders? Kasi noong Martes lang yata ay isang 70 at isang 72 years old na me asthma ang itinour nila doon. Pero kitang kita ang enjoyment ng mga elders. Kumpara sa edad ko ay di hamak na mas malakas ako, pero ano ang ipinagkaiba? They enjoy every step they made. Bawat akyat, bawat hakbang, bawat pagtatampisaw sa maliliit na batis. Hinay-hinay na lakad pero maayos na narating yung “goal” nila. Doon ako na-inspire na isulat ito. Ganun ang gusto kong gawin sa buhay ko, hinay hinay na pag-abot ng goal at enjoyin ang bawat hakbang. Tiyak ko kayo din di ba?

habang nag-eenjoy sila sa trekking

habang nag-eenjoy sila sa trekking

ang swet naman nila

ang swet naman nila

doon na din sila naglutu lutuan

doon na din sila naglutu lutuan

hay sarap talaga sa tuktok

hay sarap talaga sa tuktok

Sa Tuktok ng Pinatubo

Magmula ng manalasa ang Mt. Pinatubo noong July 1991 ay isa na ito sa naging sikat na tanawin sa Pilipinas. Nakilala din ito ng ibang bansa, aba, bakit nga ba hindi e ang abong ibinuga nito ng mag-alburoto ay natikman din ng ibang kalapit na bansa. Ang pinsalang idinulot nito ay talaga namang di matatawaran. Ilang lugar sa Tarlac at Pampanga maging sa Zambales ang binura nito sa kasaysayan.

Si Bryan, Frankie at Erine bago umakyat

Si Bryan, Frankie at Erine bago umakyat

Ngayon sa kanyang pananahimik, marami ang nagtatangkang ito ay kanilang maakyat at makita ang bunganga nitong nagbuga ng sandamukal na abo, lahar at pyroclastic materials. Hindi ko inakalang mabibilang ako sa isa sa mga nakaakyat ng bulkang ito.

mga dadaanan sa pag-akyat

mga dadaanan sa pag-akyat

Nagmula ang lahat sa simpleng blog ng kaibigan kong si Juliet. Dahil sa blog na iyon ay madami ang nagkainteres at nagtanong kung paano mararating ang Pinatubo. Dahil likas na utak negosyante, naisipan nitong magtayo ng isang magke- cater sa mga nagnanais umakyat. Mula sa sasakyang susundo sa airport hanggang sa paghahatid mismo sa Pinatubo at pag-aasikaso ng kakainin.

Nangyari ito noong Pebrero 6 taong kasalukuyan, pinuntahan ako at inalok na makisabit sa magiging lakad ng 3 nilang parukyano. Me susunduin kasi siya sa airport ng Clark para sa batch naman ng susunod na araw at mas marami ang mga iyon. Si Jessica, ang panganay nilang anak ang aking nakasama. at doon na nagsimula ang lahat…

simula ng lalakaran

simula ng lalakaran

Ako ang natoka sa pagluluto ng aming kakainin, gabi pa lang nang aking iluto ang porkchop na ibinabad ko sa tapa mix. Madaling araw naman ang kanin. Alas 6 ng umaga ang usapang magkikita sa Jollibee Capas at pagdating namin ay naroon na ang mga ito. Si Bryan, ang tanging pinoy at si Frankie naman ang British, si Erine ang Amerikana. Mahuhulaan na siguro ninyo na mejo inagasan ng dugo ang ilong ko sa 2 banyagang ito hahaha.

Magmula doon ay tumuloy kami ng Sta. Juliana sa Capas dahil kailangan naming irehistro ang mga ito at doon kami susunduin ng 4×4 na sasakyang siyang maghahatid sa paanan ng Mt. Pinatubo. Halos isang oras din ang nilakbay ng 4×4 at nalibang kami sa piktyur piktyur. Ang dinaanan namin ay yung tinatawag nilang ‘Skyway’, mas madali ng halos isang oras kaysa sa dating daan sa ibaba na umaabot ng 2 oras na lakaran. Di na kakayanin ng 4×4 na pumasok pa sa dakong iyon dahil sa masikip at sobrang mabatong daanan. Nanunton kami sa mga maliliit na sapa at mga batuhan. Sasabihin ko sa inyo na ang tanging nagpaakyat at kung bakit ko nagawang makababa sa Pinatubo ay dahil na lang sa kahihiyan hahaha.

Jessica at Bryan parang di napapagod hehe

Jessica at Bryan parang di napapagod hehe

mga batis na tinatawiran

mga batis na tinatawiran

parang walang katapusang lakaran

parang walang katapusang lakaran

Yung maliit na falls na me malamig na tubig, sarap

Yung maliit na falls na me malamig na tubig, sarap

Paano nga ba hindi magkakaganoon ay mula sa ilang buwang babad sa computer lang at walang excercise ay biglang masusubo ka sa ganoong lakaran, idagdag pa na hindi na din naman prime ang edad ko (aray!!). Pero ang isipin ko pa lang na sumuko at maging pabigat sa mga bisita at kung paano ako mababalik sa kabihasnan kapag ako ay nagkulaps ay di na makaya ng pride ko nyahaha! Yung aming local guide ay nuknukan ng bilis maglakad at ayaw tumigil man lamang kahit saglit. Pinakiusapan ko na lang ito ng marating namin ang munting falls na me tubong daluyan upang makainom ang mga nais uminom. Sabi ko “manong hinto po muna tayo saglit at ng makabawi naman kami.” mabuti at nakinig naman. Kumuha kami ng ilang litrato doon at muling nagpatuoy sa paglalakad.

Yung akala kong walang katapusan ay natatapos din pala. Kahit na talagang hagok ako sa paglakad at panaka nakang pag-akyat ay sa wakas eto na ang Pinatubo. Bago mo marating ang pinakatuktok ay me dadaanan kayong mga hagdanan at sa mga taong pagod ang hagdanang iyon ay talagang parusa pero balewala na ang lahat kasi ay alam naming bunganga na ang kasunod.

Ang lawa sa tuktok ng Pinatubo, Yahoooo!

Ang lawa sa tuktok ng Pinatubo, Yahoooo!

At tunay nga namang napakaganda ng tanawin. Kulay berde ang tubig ngunit malamig. Me ibang lugar kang pupuntahan para sa hot spring. Pasado alas 9 lang ng umaga ay naroon na kami. Nagpahinga ng 2 oras, kumain ng tanghalian at yahooo lubluban na. Me ilang kasabay kaming mga turista, madami ay foreigner at ilan lang ang mga pinoy na nagsisiligo din. Malalakas ang loob ng 2 naming kasamang babae at ako, ano ba ang maaasahan kundi ang magmistulang suso sa gilid sa takot na mapalalim. Pero kapag di ka sanay sa lamig ng tubig, baka lublob pato lang ang mangyari at umahon ka na.

ng tumirik ang sinusundan naming 4x4

ng tumirik ang sinusundan naming 4x4

Nakisama ang araw sa aming pag-akyat, halos hindi ito sumilip at nang kami ay maligo saglit naman itong nagparamdam sa amin. At least yung takot sa sunburn ay hindi nangyari. Ang pag-uwi ang pinakamalupit sa lahat. Dahil sa pagod ay totoo ngang halos ayaw ng sumunod ng mga paa sa paglakad. Ang siste, nagsimulang manakit ang aking kaliwang tuhod na paminsan minsang nagpaparamdam na. Talagang humihiyaw ako ng tahimik sa mga pababang lugar na aming dinadaanan. Natatakot akong bumigay na lang ito at ako ay malinsaran ng buto o magtuloy tuloy na mahulog. Mas mainam sa aking kalagayan ang pag-akyat kaysa pagbaba. Lahat na ng klase ng lakad ay aking ginawa, patagilid, papiki, pasakang para lang maramdaman ang konting ginhawa. Alam kong lubhang napwersa ang ligament ng aking mga tuhod at wala man lang kasing warm up na nangyari. Iyon ang una kong pagkakamali.

Si Bryan at ako, kasuwerteng lalaki hehe

Si Bryan at ako, kasuwerteng lalaki hehe

Ang 3 bisita

Ang 3 bisita

Nang pauwi na ay di na nakakapagod, kundi lang sa sakit na nararamdaman ko ay tiyak na lalo akong mag-eenjoy. Ang nangyari kasi ay matinding will-power at kagustuhang maisalba ko ang karanasang iyon tanging nasa isip ko… at siyempre maisalba ko ang labis na kahihiyan. Ang sabi ko sa sarili ko, kapag nakita ko na yung 4×4 un na ang pinakamasayang bahagi ng aking inabot. Isang mahaba at malayong pag-akyat ang aming dinaanan na talaga namang susukat ng husto sa inyong resistensiya, as usual si manong di pa din humihinto o naghihinay-hinay man lang sa pag lakad kaya pagdating sa dulo ng mahabang paakyat na lakarang iyon ay sinabi ko uling ‘manong pagdating sa dulo hinto po tayo’. Ngunit di na pala kailangan, kasi nasa dulong iyon na ang 4×4. Yahoooo!

sa piling ng mga aetas (katutubo)

sa piling ng mga aetas (katutubo)

ibalandra ba pagmumukha hahaha

ibalandra ba pagmumukha hahaha

Nagrequest ang aming mga bisita na bisitahin ang lugar ng mga aeta o tinatawag na aeta village. Idinaan naman kami ng aming driver at sa isang medyo mataas at tagong lugar ay may ilang pamilya kaming inabutan. Sa dadalawang pinagtagni-tagning bubong at dingding na dahon ng saging (pasintabi po pero mas mainam pa ang kulungan ng mga baboy) ay naroon ang humigit kumulang na 20 aeta, madami ay mga bata. Iniimagine ko lang kung paano sila nagkakasya sa gabewang na taas ng kanilang ‘bahay’ at paano sila sa panahon ng ulan. Kasama nila sa lugar ang isang buntis na baboy na kulay itim at ilang manok.

Totoong napakamiserable at di maiwasang di kumirot ng puso ko sa nakikitang kahabag-habag na kalagayan nila. Lahat ng kung anu-anong lamang pwedeng makain sa aking bag ay isinentro ko sa kanila. Nanghihinayang na kahit ilang balot ng biskwit man lang ay hindi ako nakabili, di ko kasi alam na dadaan kami sa kanila. Kaunting usap at hingi ng permisong sila ay makunan, buong galak naman nila kaming pinaunlakan. Nangako ako sa sarili kong sa susunod na pag-akyat doon ay magdadala ako ng mabibitbit para sa kanila.

si Mr Monkey sa Spa Town

si Mr Monkey sa Spa Town

Maaga kaming nakarating sa Sta. Juliana, kung saan ay naroon din ang spa town. Naka-skedyul ang mga bisita na magpa-ash spa o yung pagtatabon ng mainit na buhangin sa kanila sa loob ng kalahating oras. Sarap na sarap ang mga bisita sa relaxationg naramdaman. Kasunod niyon ay ang paliligo ng malinis na tubig.

Mga ilang tips sa pag-akyat sa Pinatubo:

1. Wag magdadala ng mabigat, limitahan lang ang dadalhin para di mahirapan sa pag-akyat.

2. Mag warm up ng ilang araw para di mapwersa ang mga ligaments at muscles at maiwasan ang anumang sakunang kaugnay nito.

3. Wag puputulin ng sagad ang mga kuko sa paa. Makakatulong ang mga ito na hindi gaanong masaktan ang paa niyo.

4. Magsuot ng rubber shoes o anumang kumportableng sapin sa paa para maiwasang di mamaltos at maging kumportable ang paglakad.

5. Wag na kayong tumuloy kung me nararamdaman o kaya ay sakit sa puso. Walang signal doon at mahirap ang pagtawag ng emergency sa ganoong lugar.

6. Siyempre magdala ng camera para sa picture taking ng inyong karanasan.

Maligayang paglalakbay!

Kung nais ninyo ng detalye sa pag-akyat sa pinatubo, maaaring kontakin lamang si Juliet sa: Pinatubotrek

Silipin din Ang Ulo ng Leon, Bow!